Konya

Konya

Konya, daha 6 sene oldu
Tertemiz bir hayat beklerdim senden
Gözlerim kederle, yaşla doldu,
Henüz taptaze baharımı yaşarken.

Hep önüme surlar dikip, yoluma zincirler çektin
En güzel hayalleri pervasızca mahvettin
Seni sevmiş, sende kalmak istemiştin
Acımasız ellerinle geriye ittin.

İnsanlarında kendin gibi hep yalan olmuş
Sözleri gülüşleri sahtekar olmuş
Evlat ana babayla bir düşman olmuş
Doğru denen neyin kalmış, söyle be Konya

Ağaçların sökülüp taş-duvarlar dikildi
Toprakların kazılıp beton-asfalt döküldü
Boyun eğip katlandın sesini çıkarmadın
Özünden ödün verdin, sende bitmişsin Konya

Sevgilerin yerinde, şimdi kin ve nefret var
Aşkın ömrü bir günlük, dostlukta kalleşlik var
Helal haram kalmamış, namussuz namuslu var
Allah'tan korkanında mı yok senin Konya...